Nieuwsbrief, juni 2005

Op het ogenblik is het heel druk hier, heel veel kinderen hoesten nog steeds een heel hardnekkige hoest. Remilio is heel ziek geweest, hij had 3 dagen hoge koorts, braken en niet eten. Gelukkig is hij weer opgeknapt en gaat hij weer naar school. De andere kinderen hadden 1 dag koorts, ze waren een aantal dagen niet lekker. Het hoesten blijft nog een hele tijd aanhouden.

Samuel heeft regelmatig problemen met bronchitis en dat is nu dus ook weer het geval. Veel hoesten, kortademig en daardoor ‘s nachts vaak wakker door het hoesten. Hij had ook een paar dagen behoorlijk koorts, hij heeft toen een nacht bij mij op kamer geslapen, dat is nu niet meer nodig, hij krijgt medicijnen via inhalatie wat wel helpt. Samuel kan de hele kamer doorlopen alleen, maar is een paar keer hard gevallen en nu is hij wat voorzichtiger geworden en houdt je nog graag vast.

Chayenne is een stevig dametje geworden, zij loopt aan de hand goed maar durft ook nog niet alleen. Zij wordt in augustus al 2 jaar. Zij heeft een enorme achterstand door haar ziekte. Ze knapte maar niet op, steeds kwam de diaree terug en hoge koorts en dan wilde ze niet eten. In het ziekenhuis was het steeds zo en de eerste maand hier ook nog. Ik heb daarna haar voeding veranderd van babyvoeding naar gekookte rijstmeel en ze is gaan groeien en dat doet ze nu nog.

Met de jongens van 2 en 2,2 zijn we begonnen met zindelijkheidstraining. Eerst was het huilen geblazen als ze op de pot moesten maar met z'n drieën was het toch wel gezellig en er om de beurt aflopen grote pret. Al gauw had Revelino door wat er van hem verlangd werd en nu komt hij zelfs roepen als hij moet plassen. Chaniel plast nu ook op het potje en Donnie zo nu en dan hij vindt het allemaal wel goed.

De schoolgaande kinderen Aubrey,Remilio en Elian doen het redelijk. Elian en Remilio zijn traag en heel snel afgeleid. Met brood eten gaat het ook zo. Als ik een kind iets vraag, geeft Elian antwoord of hij loopt bij tafel weg om iets te halen en ondertussen gaat de tijd door en ze moeten wel op tijd op school zijn.

Luci is een stevige dame en trekt rustig een ouder kind weg als ze ergens naar toe wil. Zij is 1,5 jaar maar lijkt veel ouder, niet in haar doen en laten hoor, ze doet wat ze wil.

Dan hebben we een nieuw meisje opgenomen, Somara, ze wordt 2 juli 5 jaar en is nog niet naar school geweest. Na het overlijden van haar moeder is ze door een tante meegenomen naar Bonaire maar die heeft haar teruggestuurd naar Suriname. De tante waar ze was, heeft geen vaste woonplaats. De tweede dag dat ze hier was kreeg ze een loopoor en vanaf die tijd is ze steeds ziek geweest. Ze hoest enorm, heeft hoge koorts gehad wat nu wel weer gezakt is maar ze blijft hoesten vooral ‘ ‘s morgens als ze net uit bed is. Ze klaagt dan ook over keelpijn. Ze is naar de kinderarts geweest maar hij heeft nu alleen inhalatie gegeven om te kijken of het minder wordt. Als het niet over gaat vraag ik voor opname dan kan ze in het ziekenhuis geobserveerd worden.

Dat waren onze kinderen. Er is nog opname gevraagd voor een jongen van 6 die bij de grootmoeder is maar niet regelmatig zijn medicijnen krijgt. Als dit regelmatig gebeurt, dan reageren ze niet meer op de medicijnen en moeten over op een ander soort maar dat kan niet te vaak. Op het ogenblik heb ik geen plaats.

Ik dank u hartelijk voor alle steun tijdens het afgelopen jaar.

Met een hartelijke groet, Annie.

Brief van Gré Hekman:

In januari van dit jaar hebben Cobi Tent en ondergetekende (Gré Hekman) het besluit genomen om begin maart voor vier weken naar Het Parelhuis te gaan, zodat Annie met vakantie naar Nederland kon. We zitten in het bestuur van de vrienden van Het Parelhuis en zijn zodoende redelijk op de hoogte met de gang van zaken. Cobi was al eerder in Suriname geweest, voor mij was het de eerste keer. We moesten ons snel inwerken, want de dag nadat wij aankwamen ging Annie naar Nederland. De kinderen vertelden ons, dat tante Annie met het vliegtuig naar Nederland ging, maar dat ze wel terug kwam.

Op dit moment wonen er 11 kinderen in het Parelhuis, de oudste is 7 jaar en de jongste bijna één jaar. De meeste kinderen zijn HIV positief en krijgen twee keer daags aidsremmers. De kinderen zien er redelijk gezond uit, maar zijn erg vatbaar voor infecties. Iedere morgen was het vroeg opstaan (7.30 uur), de poort moest open zodat de vroege dienst naar binnen kon en voor acht uur moesten we de oudste drie kinderen naar twee verschillende scholen brengen. Ook in Paramaribo sta je dagelijks in de file.

Voor de verzorging van de kinderen, het schoonhouden van het huis, het koken van het eten enz. heeft Annie een aantal betaalde medewerkers in dienst. We hebben het goed getroffen met het personeel, iedereen kwam op tijd en niemand meldde zich ziek. Het was onze taak om te zorgen voor de coördinatie van de werkzaamheden, het maken van dienstroosters, gasten en giften ontvangen of soms giften ophalen, salarissen handje contantje uitbetalen, het uitzetten van etenswaren en de te gebruiken materialen en vooral niet te vergeten de verzorging van Flappie de hond (Cobi haar werk) en de twee kanaries (Gré). Twee keer per week gingen we aan het begin van de avond naar de markt om groente te halen, al de groente die niet verkocht was kregen wij gratis mee. We deelden dit met nog twee andere kinderhuizen, o.a. met het kinderhuis Samuël, (voor velen in Emmen en omstreken nog bekend). We deden de achterklep van de auto open en het was niet nodig om één vinger uit te steken, want de zonen van de groenteboer laadden de achterbak vol, de hele week hadden we daardoor voldoende groenten. De kinderen reageerden goed op ons, ze zijn erg lief, maar soms net als de kinderen in Nederland, erg ondeugend. De speelruimte is naar verhouding erg klein en het speelgoed moeten ze altijd delen en aangezien het speelgoed van een ander altijd mooier lijkt, moet er nog wel eens worden opgetreden. 's Middags is er geen school en spelen de vier oudste kinderen beneden in de tuin, er wordt op de fiets of de step rond het huis gecrost, maar ook de buitenkraan is een geliefd vertier, wat is er fijner dan kliederen met water en zand. In de paasvakantie zijn we een dag met de kinderen uit geweest, eerst hebben we een bezoekje aan de dierentuin gebracht (niet te vergelijken met het Noorder dierenpark) en daarna als topper, naar de Mac Donald's!! Ook hier wordt de happy meal en cola verkocht en kun je spelen in de ballenbak. Het was een groot feest!!!

Het aids probleem wordt steeds groter in Suriname. Voorlichting staat nog in de kinderschoenen. De verwachting is, dat er steeds meer vraag zal komen naar opname van HIV positieve kinderen. De behuizing van het Parelhuis is veel te krap geworden. Annie heeft geen enkele privacy en dat gunnen we haar wel graag. Optie op een stuk grond met een groter huis in redelijke staat, is nog steeds van kracht. We hopen en bidden, dat op korte termijn tot aankoop kan worden overgegaan.

Op zondag ging ik met vier kinderen naar de Baptisten kerk in Paramaribo centrum, hier is een kleine, vriendelijk gemeente. De kinderen gingen naar de zondagschool. De zang wordt begeleid door een combo en een aantal voorzangers. Er wordt gezongen uit Opwekking en denk niet dat ze achter lopen, ook de ‘'hoge nummers'' zijn in Paramaribo bekend.

Cobi en ik hebben af en toe wel even de tijd genomen om iets van het land te zien en om even aan de rivier (de waterkant) bij te komen. Suriname is een prachtig land, veel zon, groene bomen, prachtige bloemen en vriendelijk mensen, maar onze belangrijkste taak was, de zorg voor de kinderen van het Parelhuis. We zijn erg dankbaar, dat de kinderen het goed hebben gedaan. We hebben veel plezier met elkaar gemaakt . We hebben met ze gezongen, soms in polonaise achter elkaar aan

"Is je deur nog op slot'' of ‘'Dit is de dag die de Heer ons geeft'', maar het meest passend lied dat we de kinderen hebben toegezongen is: Weet je dat de Vader je kent? Weet je dat je van waarde bent? Weet je dat je een parel bent? Een parel in Gods hand?

Vier weken waren we in het Parelhuis, in een heel andere omgeving en een heel ander land. We zijn dankbaar, dat we onze tijd en energie hebben kunnen besteden aan de kinderen van het Parelhuis en we hopen, dat Annie uitgerust en vol goede moed mag beginnen aan een nieuwe volgende periode met haar kindertjes.

Brief van het bestuur:

We zijn erg blij om te kunnen melden dat op 1 juli 2 enthousiaste vrijwilligers naar Suriname gaan om Annie te ondersteunen. Jos en Heidi Kleinleugenmors zijn beide 24 jaar, ze zijn getrouwd en wonen in Bildhoven. Ze laten alles in Nederland achter om in het Parelhuis te gaan werken. Via de website zult u regelmatig kunnen lezen hoe het met ze gaat Kijk ook een op hun website: www.josenheidi.nl.

Het lijkt er op dat er binnen enkele maanden voldoende geld is ingezameld om de grond te kunnen kopen. We zijn hier uiteraard erg blij mee! Als het zover is, zullen we hiervan zeker melding maken op de website.

Tot slot wensen we u een hele fijne zomervakantie en we bedanken u, namens Annie, de kinderen en het personeel, voor uw steun.

Met vriendelijke groeten, namens het bestuur,

Mirjan Bischop